Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση παίρνει τη μορφή χιονοστιβάδας από κράτος σε κράτος, τα περισσότερα χρηματιστήρια βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση και επιχειρήσεις- κολοσσοί σε απόγνωση απολύουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους. Η οικονομική όμως κρίση άρχισε να αγγίζει τις παρυφές της πραγματικής οικονομίας και στη χώρα μας, που κινδυνεύει από έντονα προβλήματα ρευστότητας τα οποία θα αντιμετωπίσουν επιχειρήσεις και νοικοκυριά.
Στις δύσκολες και δυσάρεστες οικονομικές συνθήκες προστίθενται και επανακάμπτουν τα
χρόνια διαρθρωτικά προβλήματα και οι αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας που αντανακλούν στον ψηφισμένο προϋπολογισμό.
Συγκεκριμένα το υψηλό δημόσιο χρέος που έχει φθάσει στα 240 δις ευρώ και δεν επιτρέπει την δημοσιονομική χαλάρωση, οι χαμηλές εξαγωγικές επιδόσεις της χώρας, το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών (άθροισμα αποταμίευσης και δημοσιονομικού ελλείμματος) και η μειωμένη ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας που έχει σαν συνέπεια την εκτίναξη του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών κατά 16,7% σε σχέση με το 2007, και που ανέρχεται φέτος στα 24,6 δις ευρώ (ποσοστό 10% του ΑΕΠ).
Ευθύνες των ηγεσιών
Η εδώ και χρόνια, με ευθύνη των πολιτικών ηγεσιών, σταδιακή υποκατάσταση του βιομηχανικού, παραγωγικού κεφαλαίου από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο που γέννησε προσδοκίες και καλλιέργησε άπληστες διαθέσεις συντηρώντας την ανάπτυξη μιας εικονικής εις βάρος της πραγματικής οικονομίας, υπήρξε καταστροφική για τη χώρα. Η λειτουργία αρκετών άκαμπτων και καρτελοποιημένων αγορών που βασίζουν τη συναλλαγή τους με το κράτος στην προμηθειακή σχέση, κυριολεκτικά στρεβλώνουν τη λειτουργία του ελεύθερου ανταγωνισμού στην αγορά και αποθαρρύνουν την υγιή επιχειρηματικότητα.
Από την άλλη, σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, τα ελληνικά πιστωτικά ιδρύματα, παρά τις εκκλήσεις της κυβέρνησης, σε αντίθεση με τις ξένες τράπεζες, διαμορφώνουν τα δικά τους υψηλά επιτόκια είτε για κεφάλαια κίνησης επιχειρήσεων είτε για δανειοδοτήσεις νοικοκυριών, περικόπτουν δε σημαντικά τη ροή πιστοδοτήσεων προς την αγορά. Πρώτα θύματα της κρίσης οι επιχειρήσεις λιανεμπορίου που πλήττονται ανεπανόρθωτα από τη μία, από πιστωτική ασφυξία με λιγότερο και ακριβότερο χρήμα και από την άλλη, από μειωμένες πωλήσεις λόγω του περιορισμένου διαθέσιμου εισοδήματος και της μειωμένης της συχνότητας αγορών. Η μέση μείωση τζίρου στις λιανεμπορικές επιχειρήσεις είναι της τάξης του 30%.
Ζητούμενο η ομαλή λειτουργία της αγοράς
Σύμφωνα με τελευταία στοιχεία του ΕΒΕΑ μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2008 έκλεισαν 554 επιχειρήσεις ενώ το 2007 έκλεισαν 2157 επιχειρήσεις. Είναι εντυπωσιακή η ανυπαρξία πολιτικού προγραμματικού σχεδίου με στρατηγικές μεταρρυθμιστικές στοχεύσεις και στόχο την ομαλή λειτουργία της αγοράς. Διαμορφώνεται στρατηγική κατά περίπτωση, με βάση συντεχνιακές πιέσεις που ασκούνται συνυπολογιζομένου και του πολιτικού κόστους στη λήψη αποφάσεων. Αυτό όμως δεν είναι σύγχρονη παραγωγή πολιτικής.
Η χώρα έχει ανάγκη από νέο, πολυετές, μεταρρυθμιστικό Σχέδιο τόνωσης της οικονομικής δραστηριότητας και αναζωογόνησης της αγοράς ώστε να ενισχυθεί η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών. Αναμένουμε από την Πολιτική ηγεσία της χώρας με βάση την εμπειρία αντίστοιχων αποφάσεων τόνωσης της αγοράς άλλων χωρών πχ Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανίας κλπ να λάβει μέτρα στην κατεύθυνση δημιουργίας περιβάλλοντος εμπιστοσύνης και καλής ψυχολογίας.
Ένα είναι βέβαιο: σε περιόδους κρίσης, γενικότερα, αξιολογούνται οι πολιτικές ηγεσίες αφενός στην ικανότητα τους να προασπίζουν το δημόσιο συμφέρον της χώρας και αφετέρου, στην εγρήγορση αποτελεσματικής διαχείρισης κρίσεων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου